Heej,

Ik heb besloten om een weblog te openen omdat ik zo mijn gevoel weg kan schrijven die niemand wil horen!

Ik ben getrouwd en ben in verwachting van ons eerste kindje maar heb met best wel veel stress te maken omdat mijn man gewoon heel veel weg is en ik alleen thuis blijf zitten! Hij doet geen enkele moeite om mij mee te vragen of met mij een keer weg te gaan en dingen te doen die ik ook leuk vind! Misschien zijn er mensen die zich hier heel goed in kunnen vinden en hoop ik dat ik niet de enige ben die hier mee te maken heeft! Ik ben opgegroeid in een boerendorp en heb nooit veel vrienden gehad, ik ben toen mijn man tegen gekomen op een congres en was op slag verliefd en wist die moest ik hebben.... in onze verkeringstijd hebben we elkaar alleen in de weekenden gezien en had hij dus veel vrijheid en kon doen en laten wat ie wou, ik had hier niet veel inbreng in omdat ik 65 km verderop woonde en het was dan ook niet zo dat ik zo maar even naar hem toe kon gaan om hem op te zoeken! Het laatste jaar voor we gingen trouwen hebben we veel stress gehad en heb ik me heel veel bemoeid in zijn zaken wat ervoor heeft gezorgd dat ik een paar keer een einde wou maken aan onze relatie omdat ik het gevoel had dat ik niet meer mee telde en al heel lang niet meer op de eerste plaats kwam. Het boeide hem dan ook niet en nam regelmatig de telefoon ook niet meer op.... ik dacht alleen maar van als we getrouwd zijn en ik zie hem elke dag dan is dat anders en heb toen gewoon doorgezet met het trouwen en hebben samen een hele mooie dag gehad! Wij hadden toen nog geen huis, wij hadden een huis toegewezen gekregen wat nog gebouwd moest worden en moesten dus nog 9 maanden wachten voor we erin konden gaan klussen enzo.... Wij hebben toen in mijn ouderlijk huis samen gewoond en dat ging zo lekker we hadden geen stress hij was elke avond bij mij thuis en hadden echt lol samen! Maarja toen konden we gaan verhuizen en toen begon de ellende... Die "vrienden" waar hij altijd mee uit ging lieten heel die 9 maanden niks van zich horen en we wonen ineen keer 56 km dichterbij en ze hangen meteen aan de telefoon. Dus toen gingen alle avondjes die we samen hadden langzaam aan weg en bleef ik alleen achter..... Ik had heel mijn leven en familie 56 km achter me gelaten om samen een leven op te bouwen en tot nu toe heb ik het altijd alleen gedaan... en het valt me heel zwaar zeker omdat ik op het moment geen werk heb en ook niet aan werk kom wat onze finaciele situatie er ook niet beter op maakt maar we redden het nog steeds en kunnen elke dag eten.

Maarja nu ben ik in verwachting.... ik ben er ontzettend blij mee en zou niet anders meer willen maar mijn man heeft daar soms nog steeds andere gedachten over. Deze stress zorgt ervoor dat ik niet echt van mijn zwangerschap kan genieten en me druk maak dat ik straks mijn kindje een afwijking heb gegeven door de emotionele achtbaan waar ik me constant in bevind! Maar ik hou me groot en zal niet zo snel aan idereen laten weten dat het niet zo goed gaat in onze relatie! Maar ik weet ook dat iedereen niet gek is en kan zien dat het niet zo goed gaat... Vooral voor mijn moeder is het lastig te verbergen want die heeft het altijd door als er iets is.... Ik heb haar ook niet alles meer verteld en ik heb gemerkt dat het onze relatie verstoord heeft wat me heel verdrietig maakt en boos tegelijkertijd! Dat ik het heb toegestaan dat mijn man heeft gezegd dat ik afstand van mijn moeder moet doen omdat als ik ergens mee zit het ook aan hem kwijt kan! Maar dat kan ik dus niet, ik heb het vaak geprobeerd maar hij werd er altijd heel boos van als ik ergens over begon als mij iets niet lekker zat of iets van mijn hart wou....

Maar genoeg voor vandaag ik heb een brok in me keel zitten en kan niet meer schrijven omdat er opeens heel veel emoties naar boven komen!

Xx